Πιστεύουμε στην  Πόλη μας.

Παρακολουθώντας την εκπομπή της Action Aid για τα χωριά της Αφρικής με τον παρουσιαστή Αντώνη Κανάκη,  το μυαλό μου ανέτρεξε σε εικόνες από τις αφηγήσεις του δικού μας Κώστα Αποστολόπουλου στις χώρες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας.

Για όσους δεν γνωρίζουν ο Κώστας Αποστολόπουλος είναι ένας από τους δέκα Έλληνες ορειβάτες που το 2004 στάθηκε στη Κορυφή του Κόσμου, το Έβερεστ (8.848μέτρα) στα Ιμαλάϊα ως μέλος της Εθνικής Αποστολής Hellas Everest 2004. Επίσης έχει στο ενεργητικό του πάρα πολλές επιτυχίες στα ψηλά βουνά του κόσμου, συγκαταλέγοντας το όνομα του στο παγκόσμιο στερέωμα της ορειβασίας.

Χθες στην εκπομπή διατυπώθηκαν φράσεις  που τις έχω ακούσει πολλές φορές από τις αφηγήσεις του Κώστα. Φράση χαρακτηριστική όπως «οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν τίποτα, αλλά είναι χαρούμενοι». Mου έχει εκμυστηρευτεί, ότι είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστείς μετά από τέτοιες εμπειρίες ζωής στο δυτικό μοντέλο κοινωνικής ζωής. Χαρακτηριστική του φράση είναι «πρέπει πάντα να προσπαθούμε για τη βελτίωση της ζωής όλων, η Ζωή είναι μια Ανηφόρα».

Θα αναρωτιέστε γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Σας τα λέω διότι είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι αυτός ο πολίτης της πόλης μας θα είναι και ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Night Fun Lamia Run. Του 1^ου Νυχτερινού Αγώνα Δρόμου Λαμίας.

Στόχος αυτού του εγχειρήματος είναι να αναδειχθεί η πόλη μας μέσω ενός αθλητικού γεγονότος, μιας εκδήλωσης – πειράματος  που επιχειρούμε με την βοήθεια της Περιφέρειας Στερεάς, του Δήμου Λαμιέων και του Επιμελητηρίου Φθιώτιδας.

Σας καλούμε όλους να συμμετέχετε.

Με εκτίμηση

Στέλιος Γκέκας

Υπεύθυνος Αγώνων 10.000μ και 3.000μ.

http://lamianightrun.blogspot.gr/

Read More

«Το ΆΘΛΟΝ της ΣΠΑΡΤΗΣ» 

«Οδός Φειδιππίδου»…,  οι αθλητές έχουν ξεκινήσει να τρέχουν στη διαδρομή θρύλο που οδηγεί στη Σπάρτη. Μια ιερή πορεία όπου ο ανταγωνισμός βρίσκεται στο ποιος θα μπορέσει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να τερματίσει τον αγώνα και όχι στο ποιος θα φτάσει πρώτος στο τερματισμό.

Ως συνοδός αθλητή βρέθηκα πάνω στην ιερή αυτή πορεία όπου  αθλητές –  διοργανωτές και  εθελοντές καταθέτουν τα πιο αγνά συναισθήματα τους αυτές τις τριάντα έξι ατελείωτες  ώρες. Ώρες όπου το μεγαλείο του ανθρώπου συνυπάρχει με τη φύση. Ένας πλουραλισμός  χρωμάτων και ανθρώπων από τόσες  διαφορετικές χώρες και κουλτούρες που σου δίνουν την αίσθηση  ότι η διαδρομή πραγματικά ανήκει στην ιστορία της ανθρωπότητας και όχι σε μια συγκεκριμένη χώρα. Ένα πνεύμα σεβασμού κυριαρχεί γι αυτή την πολύ μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια σε όλους τους παρευρισκόμενους.    

Οι ώρες περνάνε και «ταξιδεύοντας» βήμα βήμα  με τους αθλητές αρχίζεις να βιώνεις μαζί τους την αίσθηση ότι η προσπάθεια τους έχει και ένα κομμάτι από το δικό σου σώμα, βλέπεις τον πόνο, την αγωνία, το φόβο, τη χαρά να εναλλάσσονται συνέχεια. «Τρέχεις και εσύ μαζί τους» με την ψυχή σου, βοηθάς και παίρνεις δύναμη από την αποφασιστικότητα τους να μάχονται για να μπορέσουν να φτάσουν στη Σπάρτη, τον πολυπόθητο στόχο.

Φτάνουμε στο κομβικό σημείο, το ανυπέρβλητο αυτό «τοίχος», το «ΒΟΥΝΟ», μέσα στο σκοτάδι  βλέπεις φιγούρες να καταφθάνουν και αφουγκράζεσαι το πόνο την καταπόνησης, την επιρροή των παραισθήσεων και βοηθάς όσο μπορείς. Νιώθεις τη δύναμη της θέλησης και εισπράττεις  χαμόγελα που δεν διστάζουν να σου δώσουν και  είναι τόσο αυθόρμητα σαν των μικρών παιδιών που ανέμελα παίζουν.  

Τα χρονικά όρια πολύ στενά λόγω της κούρασης που είναι εμφανής πλέον στους αθλητές. Τα πόδια πλέον δεν μπορούν να τους οδηγήσουν πουθενά, μόνο η ψυχή τους.  Με σκυμμένο κεφάλι προχωρούν και βλέπεις πολλές φορές ότι το τρέξιμο δεν θυμίζει αυτό που φανταζόμαστε όλοι όταν αναφέρουμε τη λέξη ¨τρέξιμο¨ αλλά μια ιδιόμορφη αέναη κίνηση. Τα δάκρυα ρέουν και πλέον δεν ξέρεις  αν τελικά ο ιδρώτας ή τα δάκρυα είναι περισσότερα πάνω σε αυτή τη διαδρομή. Δάκρυα και χαμόγελα συνοδεύουν τους αθλητές σε αυτό το μοναχικό δρόμο.

Είμαστε στο διακοσιοστό χιλιόμετρο και τότε καταλαβαίνεις ότι «ξεκινάει το Σπάρταθλο», αθλητές στα όρια τους εγκαταλείπουν μέχρι και στο διακοσιοστό τριακοστό χιλιόμετρο. Πραγματικά ένας δρόμος σπαρμένος κορμιά*….ένας δρόμος πλημμυρισμένος από συναισθήματα που ξεχειλίζουν μαζί με τη βροχή. Μια βροχή συναισθημάτων και δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, θέλεις να τρέξεις μαζί τους και  νιώθεις μουδιασμένος από το δέος.

Διακοσιοστό τεσσαρακοστό χιλιόμετρο και  η γιορτή ξεκινάει μαζί με τον πόνο των αθλητών που είναι τόσο εξαντλημένοι. Κάθε χαμόγελο που δέχεσαι από το απλό χειροκρότημα σου, σου δίνει τόση χαρά.  Η Σπάρτη φαίνεται  και ο Βασιλιάς Λεωνίδας περιμένει εκεί να νιώσει τη γαλήνη, τη χαρά, την αρμονία, την ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ των αθλητών που καταφτάνουν. Την ευδαιμονία των ανθρώπων που συμμετέχουν με κάθε τρόπο σε αυτή τη ιερή πορεία.

Οι αγκαλιές και τα φιλιά προσπαθούν να εκφράσουν αυτό που νιώθεις και έχεις βιώσει αυτές τις ώρες. Σεβασμός για μια  δοκιμασία σε μια διαδρομή θρύλο που για να σταθεί κάποιος στην εκκίνηση  θα πρέπει να έχει αναπτύξει αρμονικά τόσο τις σωματικές του όσο και τις πνευματικές του δεξιότητες. Συγκινητική  η παρουσία των αθλητών που εγκαταλείψανε στο τερματισμό καθώς και ξένων αθλητών που είχαν τερματίσει παλαιότερες χρονιές. Όσο για μένα σίγουρα μου γυάλισε το μάτι για συμμετοχή σε κάποια επόμενη διοργάνωση.

Υ.Γ.1 Αφιερωμένο στους φίλους μου Δημήτρη Κεχαγιόγλου, Απολλώνιο Γκόγκο, Μάριο Φούρναρη και Λουκά Πρατίλα

Υ.Γ. 2 Σίγουρα δεν είναι τυχαία ένας από τους πιο δύσκολους αγώνες στο κόσμο, συνιστώ σε όλους να μπορέσουν κάποια στιγμή να παρακολουθήσουν αυτό τον αγώνα.

*  Φράση του Δημήτρη Κεχαγιόγλου στο διακοσιοστό εικοστό χιλιόμετρο.

                                                                                                                                   

Γκέκας Στέλιος

 

Read More

ΤΙ ΜΕΝΕΙ

   Εμπειρία ζωής μοναδική και σπάνια. Η μαγεία της μοναδικής εμπειρίας που ξέρεις ότι μόνο όταν τη ζήσεις θα την κατανοήσεις και δεν γίνετε να την νιώσεις όσο και καλά να σου την περιγράψει κάποιος άλλος και που σε γεμίζει σε πλημιρίζει με εικόνες μοναδικές απερίγραπτου κάλλους και κουβαλάς βιώματα που σε συντροφεύουν για πάντα.

Όνειρο ζωής και απόλυτη επαφή με τη φύση.

    Νιώθεις τη φύση και δένεσαι μαζί της και την αγαπάς περισσότερο

Την νιώθεις σαν μητέρα σου, γίνεσαι ένα με αυτή. Νιώθεις πόσο μικρός κι αδύναμος είσαι  μπροστά της.

Ανακαλύπτεις πτυχές του χαρακτήρα σου και κάνεις σκέψεις που δεν τις έκανες πριν.

Ανακαλύπτεις πώς όταν είσαι λυτός, απέριττος, δυνατός και ταπεινός απελευθερώνεσαι και η ψυχή σου αγαλλιάζει γίνεσαι ρομαντικός ευαίσθητος, γυρνάς στις ανθρώπινες ρίζες σου που τείνουν να χαθούν στις μέρες μας.

  Τι με ώθησε στην ορειβασία;

  Η αγάπη μου για τη φύση και αργότερα η προσωπική γνωριμία με τον σπουδαιότερο Έλληνα ορειβάτη όλων των εποχών κ. Κ. Τσιβελέκα που έλκει την καταγωγή του από τα μέρη μας, με τράβηξε στην αθλητική ορειβασία και φυσικά το πανέμορφο βουνό της Οίτης που κατά την άποψη μου είναι το πιο ερωτικό βουνό της Ελλάδας ήταν ένα σημαντικό κίνητρο.  Ίσος να μην είναι τυχαίο το ότι έχει όνομα θυληκού γένους.

   Επίσης ήθελα να πραγματοποιήσω μια ιδέα που μου εμφύτεψε ο αρχηγός ο Κ. Τσιβελέκας. Να αφήσω μια παρακαταθήκη στα παιδία μου. Ότι η ζωή και η κοινωνία έχει ανάγκη από πράξεις ανιδιοτέλειας και αλτρουισμού. Η ποιότητα ζωής δεν έχει συνάρτηση με την συναλλαγή το κέρδος την κατανάλωση και τις κρεπάλες,  αλλά με την πνευματική αναζήτηση και την ψυχική ηρεμία.

Περιγραφή του εγχειρήματος.

   Προσπάθεια εξοντωτική επικίνδυνη που ανταμείφθηκε με επιτυχία ευτυχώς.

   Για να ανταπεξέλθει κανείς σε τέτοιες συνθήκες χρειάζεται άριστη σωματική υγεία, τέλεια φυσική κατάσταση και αντοχές στο κρύο αλλά και γενικότερα σε δύσκολες συνθήκες όπως η κακή διατροφή η έλλειψη καθαριότητας, η έλλειψη βασικών ανέσεων ύπνου και ξεκούρασης.

  Επίσης χριάζετε να είναι κανείς τολμηρός και να μην έχει φοβίες καθώς οι κίνδυνοι ελοχέβουν στο κάθε βήμα και ο θάνατος δεν είναι μακριά. Στατιστικά ένας στους 10 που πατούν την κορυφή αφήνει την τελευταία του πνοή στο βουνό και πολλές φορές και το σώμα του.

   Συναντήσαμε 4 νεκρούς ορειβάτες παλαιών και ξένων αποστολών και 6 πεθάνανε εκείνες τις μέρες πάνω στην προσπάθεια. Θέαμα μακάβριο που σε σκληραίνει και σε κάνει για άλλη μια φορά να διαπιστώσεις πως ο ανθρώπινος εγωισμός είναι κάτι το εντελώς περριτό. Πόσο μικρός κι αδύναμος είναι ο άνθρωπος μπροστά την δύναμη της φύσης.

   Είναι σύνηθες να συναντάμε σε αυτά τα υψόμετρα συνθήκες ψύχους της τάξεως των μείον 30 βαθμούς C και εντάσεις ανέμων της τάξεως των 100 χιλιομέτρων και προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Όταν δε οι συνθήκες χειροτερεύουν τότε κατεβαίνουμε προς τα κάτω. Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει τη δύναμη να ξανακατέβει τότε το μοιραίο είναι πολύ κοντά. Ο μεγάλος δε εχθρός που μας τσακίζει και κάνει όλα πιο δύσκολα είναι η έλλειψη οξυγόνου που φτάνει περίπου στο 1/3 του επιπέδου της θάλλασας.

   Υπό την καθοδήγηση του αρχηγού δεν υπάρχει κορφή που να είναι απάτητη.

   Η διάρκεια της ορειβατικής προσπάθειας ήταν 50 ακριβώς ημέρες ενώ απουσιάσαμε από την πατρίδα 60 μέρες συνολικά.

   Η απουσία από την οικογενειακή εστία για τέτοιο διάστημα σε τσακίζει και η αναζήτηση των αγαπημένων προσώπων, φίλων και συγγενών, γίνεται μαρτύριο που σε τυραννά καθημερινά.

Οι λόγοι που μας οδηγούν στα βουνά των Ιμαλαΐων είναι αρκετοί και για τον καθένα διαφορετικοί

Απόδραση από την μάταιη καθημερινότητα.

Η αναζήτηση περιπέτειας

Η αναζήτηση εμπειριών.

Έλλειψη φόβου. Πίστη στο εγχείρημα και αγάπη στην ορειβασία.

Παρακαταθήκη για τους νεότερους και για την ιστορία.

Η αξία της ζωής δεν μετράτε με την διάρκεια της αλλά με την δημιουργία κατά την διάρκεια της.

   

Κ. Αποστολόπουλος

Read More

CHOMOLANGMA  8848m

Περιοδικό  Face  2005

Κείμενο: Κ. Αποστολόπουλος

 

   Ο κρυφός έρωτας ενός παιδιού για την φύση άρχισε να εκδηλώνετε δειλά δειλά στα 26 του χρόνια όταν έφτιαξε με τα χέρια του ένα μικρό, φτωχικό και ταπεινό καλυβάκι σε κάποια γωνιά της Οίτης. Αποτελούσε για αυτόν διέξοδο από την πεζή καθημερινότητα, αναζήτηση της περιπέτειας, πηγή ρομαντισμού και τόπο ψυχικής αγαλλίασης.   Σύντομα όμως οι ανησυχίες του τον φέρανε κοντά στον κορυφαίο έλληνα ορειβάτη όλων των εποχών τον Κώστα Τσιβελέκα και στις 14 Φλεβάρη 1998 βρέθηκε στις πλαγιές του Ολύμπου να ορειβατεί, επίσημα και οργανωμένα  για πρώτη φορά στη ζωή του. Έτσι απλά έκανε τα πρώτα του ορειβατικά βήματα χωρίς ποτέ να φαντάζετε τι του επιφύλασσε η μοίρα. Οι δυσκολίες και οι κακουχίες των ορειβατικών αυτών προσπαθειών δεν τον ενοχλούσαν διόλου κι έτσι στο τέλος του ιδίου έτους ο αρχηγός και δάσκαλός του στην ορειβασία, τον επέλεξε να στελεχώσει την ορειβατική απόστολή στο όρος Κιλιμάντζαρο της Αφρικής. Η αποστολή αυτή αποτέλεσε την μαζικότερη Ελληνική ορειβατική αποστολή στην ιστορία της Ελληνικής ορειβασίας. Στις 30 Δεκεμβρίου 1998 πάτησε την κορυφή. Η αρχή των κατακτήσεων ψηλών κορυφών με παγκόσμια αναγνώριση είχε γίνει. Η μαγεία του βουνού και η περιπέτεια της προσπάθειας μέσα από την αντιμετώπιση δυσκολιών και κινδύνων τον κερδίσανε και ο θαυμασμός του για τις ομορφιές της φύσης τον οδήγησαν πιο βαθιά σε αυτό που λέγεται ορειβασία αλλά και πιο κοντά σε ψιλότερες κορφές. Στις 19 Ιανουαρίου 2000 βρέθηκε στην κορφή του όρους Ιλιμάνι της Βολιβίας πάντα με αρχηγό τον Κώστα Τσιβελέκα. Η αποστολή αυτή στάθηκε μοιραία στην μετέπειτα ορειβατική του πορεία μιας και εκεί αποφάσισε, με παρότρυνση του αρχηγού, να κάνει μια προσπάθεια σε κορφή των Ιμαλαΐων με υψόμετρο άνω των 8000 μέτρων με σκοπό να αποτελεί παρακαταθήκη για τα παιδιά του. Η απόφαση αυτή δεν ήταν εύκολη διότι πίσω από την γοητεία της ιδέας αυτής κρυβότανε σκληρή επίπονη, πολύωρη, καθημερινή προπόνηση σε επίπεδα πρωταθλητισμού, χωρίς προπονητή, μακρόχρονη απουσία από την Ελλάδα και φυσικά … χρήματα. Όλα αυτά δε σε συνδυασμό με την αγροτική του εργασία που δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να εγκαταλείψει φάνταζαν απίθανα. Η άνοιξη και το καλοκαίρι του 2000 ήταν πραγματικά καυτό. Η εξουθενωτική προπόνηση και το άγχος του μεγάλου ρίσκου βρήκε την  καλύτερη απάντηση στις 4 Οκτω-βρίου 2000. Μέρα ιστορική για την Ελληνική ορειβασία και για τον ίδιο. Οι θερμοκρασίες των –34 βαθμών Κελσίου δεν λύγισαν την ομάδα και η κορφή Shisha Pangma 8046 κατακτήθηκε χωρίς απώλειες και ο αριθμός των Ελλήνων ορειβατών που μέχρι τότε είχανε κατακτήσει κορφή πάνω από 8000 μέτρα αυξήθηκε σε 6. Η επιτυχία αυτή είχε ως αποτέλεσμα η ομάδα του Κώστα Τσιβελέκα να σκέφτεται πια στόχους ποιοτικότερους και ψιλότερους και φυσικά τι άλλο από την ψιλότερη κορφή του κόσμου; Τέτοιοι στόχοι όμως δεν πρέπει να σχεδιάζονται βιαστικά και με επιπολαιότητα. Χρειάζεται μεγάλη σοβαρότητα, έξυπνοι σχεδιασμοί, άριστη φυσική κατάσταση των αθλητών, μεγάλη πείρα, δυστυχώς πολλά χρήματα, τύχη, και κατάλ-ληλη χρονική στιγμή. Όλα αυτά κάτω από την καθοδήγηση του αδιαμφισβήτητου αρχηγού. Το φορτίο στις πλάτες μας ήταν τώρα βαρύ διότι γνωρίζαμε ότι φέρουμε το χρέος να κάνουμε την Μεγάλη προσπάθεια για την Μεγάλη κορφή που άκουγε στο όνομα: EVEREST. Τα μόνα μας όπλα, η αγάπη μας για την ορειβασία και η θέληση μας να τα καταφέρουμε. Γυμνοί από τον απαραίτητο εξοπλισμό για μια τέτοια προ-σπάθεια, και ξεχασμένοι από το επίσημο κράτος, όπως ότι ποιοτικό, σκύψαμε το κεφάλι και αφοσιωθήκαμε στην προετοιμασία μέχρι να φανεί κάποια ακτίνα φωτός στον ορίζοντα. Έτσι λοιπόν οι σκληρές προπονήσεις και οι ανομολόγητες στερήσεις στο βωμό της ετοιμότητας συνεχιστήκανε για χρόνια. Μέσα στα πλαίσια αυτής της προετοιμασίας η ψιλότερη κορφή των Άνδεων και της Αμερικής (Aconcagoua 6098m) κατακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2002.

   Πλησιάζοντας το 2004, χρονιά Ολυμπιακών αγώνων, η αγωνία για την πραγματοποίηση η όχι, της αποστολής στο Έβερεστ κορυφώθηκε. Την πολυπόθητη λύση έδωσε, σαν απομηχανής Θεός σε αρχαία τραγωδία ο Παύλος Αγγελάτος. Ελληνοκαναδός επιχειρηματίας εκ Κεφαλληνίας, πρόσφερε την ευγενική του χορηγία και έτσι το όνειρο μιας Εθνικής αποστολής στο Έβερεστ έλαβε σάρκα και οστά. Η πρώτη Ελληνική Εθνική ομάδα ορειβασίας ήταν γεγονός με την επωνυμία: HELLAS EVEREST 2004. Οι προετοιμασίες για την αναχώρησή μας στις 1 Απριλίου 2004 ήταν σε τελική ευθεία και μέσα σε αυτές ήταν και η κατάκτηση του Κιλιμάτζαρου ξανά στις 4 Μαρτίου 2004. Ο πυρετός της αγωνίας μας είχε κυριεύσει όλους. Σκέψεις και συναισθήματα πλημμυρίζανε το είναι μας. Που πάμε; Πόσο δύσκολο και επικίνδυνο είναι; Τι θα συναντήσουμε; Θα ξαναδούμε την  οικογένεια μας που μένει πίσω; Θα γυρίσουμε αρτιμελείς; Τα στατιστικά στοιχεία λένε ότι ένας στους δέκα που πατάνε την κορφή, μένει εκεί. Εμείς είμαστε 10. Ποιος θα είναι ο «τυχερός»; Χιλιάδες τα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις και στριφογυρίζουν στο μυαλό μας. Γιατί πάμε; Ποιο το κέρδος; Αξίζει τον κόπο; Ή πιο σωστά: αξίζει την θυσία; Ίσως κάποτε μάθω τις απαντήσεις. Τώρα πια ο κύβος ερίφθει. Η μοίρα μας ήταν να δοκιμαστούμε στην βόρεια πλευρά του Έβερεστ. Έτσι απλά σε μας έλαχε ο κλήρος. Για άλλη μια φορά έπρεπε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να μην δειλιάσουμε. Μόνο που αυτή τη φορά το ύψος ήταν πανύψηλο.

   Μετά από 47 μέρες πολιορκίας του βουνού και παραμονής μας στα 6400μ κι αφού είχαμε εξαντληθεί αρκετά και είχαμε σκληρύνει τις ψυχές μας και το πνεύμα μας από τις κακουχίες, έφτασε η πολυπόθητη μέρα της εκκίνησης για την κορυφή. Επιστρατεύσαμε όσες δυνάμεις μας απομείνανε και χωρίς πολλές και μεγάλες κουβέντες ετοιμαστήκαμε και πήραμε το μονοπάτι προς το άγνωστο. Η απόλυτη δοκιμασία και περιπέτεια ήταν πλέον μπροστά μας, την ζούσαμε. Τι να πρωτοθυμηθεί και τι να πρωτογράψει κανείς από την πλημμύρα συναισθημάτων σκέψεων και προσδοκιών που μας γέμισαν εκείνες οι μέρες και οι ώρες. Η υπέρβαση εαυτού, σάρκας και πνεύματος μας οδήγησε πέρα από τα όριά μας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος εξεύρεσης δύναμης και κουράγιου για την κατάκτηση ενός τέτοιου στόχου. Η εμπειρία μας, μας έχει διδάξει ότι δεν αγωνιζόμαστε μόνο για την επιτυχία αλλά προπάντων για την επιβίωση και την επιστροφή μας. Σε υψόμετρα μεγαλύτερα των 6000 μέτρων δεν περιμένουμε βοήθεια παρά μόνο από τις δυνάμεις μας και τον Θεό. Το παραμικρό λάθος και … τέλος. Φτάνοντας στα 7000 μέτρα ο έντονος πονοκέφαλος λόγου υψομέτρου με ανάγκασε να θυμηθώ όλες τις δύσκολες στιγμές που έχω περάσει στα βουνά του κόσμου. Άραγε θα γυρνούσα πίσω να μπορέσω να τα διηγηθώ όλα αυτά στον γιο μου κάποια μέρα; Θα ήθελα πολύ να του πω ότι έχω στο κορμί μου ανεξίτηλα σημάδια από κρυοπαγήματα, ότι έχω φτάσει στα πρόθυρα πνευμονικού οιδήματος καθώς επίσης ότι κατά την κατάβασή μου στην Ακονκάγκουα  έχασα, ευτυχώς προσωρινά, ένα μέρος της όρασής μου. Η πορεία προς την κορυφή συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες κάτω από τις γνωστές πλέον σε μας συνθήκες παγωνιάς και εξαντλητικής κόπωσης. Η έλλειψη οξυγόνου ήταν πλέον εξοντωτική και μετά τα 8000μέτρα ή χρήση φιαλών συμπληρωματικού οξυγόνου είναι απαραί-τητη. Μια ανεπάντεχη αλλαγή καιρού σε αυτά τα υψόμετρα και δεν θα μείνει τίποτα από μας. Το τοπίο παγερό αφιλόξενο και γκρεμνόδες. Βαδίζουμε χέρι χέρι με τον χάρο, κοιμόμαστε αγκαλιά με τον κίνδυνο και ανασαίνουμε την οσμή του θανάτου.

   Στις 18 Μαΐου 2004 μετά από 9 ώρες νυχτερινής και πρωινής πορείας σε θερμοκρασίες κάτω του –25 βαθμών Κελσίου, αναρρίχησης σε κάθετα βράχια, και περνώντας ανάμεσα σε κουφάρια ξένων συναδέλφων ορειβατών από παλιότερες αποστολές φτάσαμε στην κορυφή. Η Ελληνική σημαία κυματίζει στην κορφή του κόσμου, 8848μ., στην Chomolangma όπως λέγετε στα  Θιβετιανά. Αναμφίβολα η στιγμή αυτή με έχει σημαδέψει και θα με ακολου8θεί πάντα και ελπίζω να αποτελεί πυξίδα σωστού προσανατολισμού σε ότι κάνω. Ιστορική στιγμή…αλλά με ποιον να την μοιραστείς; Συγκίνηση, ικανοποίηση, δάκρυα χαράς, φωτογραφίες στην κορφή, αλλά τίποτα δεν τέλειωσε ακόμη. Η επιστροφή «καραδοκεί». Στην επιστροφή γίνονται τα περισσότερα ατυχήματα. Πράγματι κατά την επιστροφή το σχοινί που με κρατούσε, στο κατέβασμα των κάθετων  βράχων, κόπηκε και αντικρίζοντας το έρεβος κάτω από τα πόδια μου πίστεψα, προς στιγμήν, πως όλα τέλειωσαν. Οι παλμοί της καρδιάς και η αγωνία, δεν μετριούνται τέτοιες στιγμές, ούτε περιγράφονται οι συνθήκες. Εδώ ταιριάζει η φράση που λέει: ένας Θεός ξέρει πως γλίτωσα.

Read More

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΔΡΟΜΕΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ

Η ισορροπημένη διατροφή, δηλαδή ή πληρότητα σε ενέργεια και σε θρεπτικά συστατικά είναι αναγκαία σε όλους τους ανθρώπους. Ωστόσο, τα άτομα με υψηλή φυσική δραστηριότητα, όπως οι αθλητές μεγάλων αποστάσεων, χρειάζονται μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας, ώστε να καλύπτουν  τις ημερήσιες διατροφικές τους  ανάγκες και να συμβάλουν στην συνολική βελτίωση της φυσικής τους κατάστασης και απόδοσης . Οι υδατάνθρακες είναι σημαντική πηγή ενέργειας για τους αθλητές και ιδιαίτερα για τους αθλητές αντοχής, διότι συμβάλουν στη διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα κατά τη διάρκεια της άσκησης και στην αντικατάσταση του γλυκογόνου των μυών μετά από αυτή. Οι γενικές συστάσεις για την ημερησία πρόσληψη των υδατανθράκων από τους αθλητές είναι 6-10 gr./Kg σωματικού βάρους. Το λίπος είναι η δεύτερη σημαντική πηγή ενέργειας για τους αθλητές  μετά τους υδατάνθρακες, και η κατανάλωση του δεν θα πρέπει να ξεπερνά  20-35% .Τέλος , οι πρωτεΐνες βοηθούν στην ανάπλαση  των ιστών του ανθρώπινου οργανισμού και στα αθλούμενα άτομα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από 0.8 gr./Kg. Συγκεκριμένα, στους αθλητές αντοχής συστήνεται ημερήσια πρόσληψη 1.2 – 1.4  gr./Kg σωματικού βάρους.

Ιδιαίτερη σημασία στην αθλητική απόδοση έχουν:

 Η διατροφή την ημέρα πριν τον αγώνα

  Η διατροφή κατά την διάρκεια του αγώνα

  Η διατροφή μετά τον αγώνα

Η διατροφή τις ημέρες πριν τον αγώνα

Αν είστε αθλητής αντοχής και προετοιμάζεστε για έναν αγώνα ακολουθήστε ένα πρωτόκολλο φόρτισης υδατανθράκων το οποίο θα περιλαμβάνει σταδιακή αύξηση της πρόσληψης τροφίμων που περιέχουν υδατάνθρακες και μείωση της διάρκειας της προπόνησής σας, όχι όμως και της έντασής της. Η φόρτιση υδατανθράκων χρησιμοποιείται 3-7 ημέρες πριν από κάποιο σημαντικό αγώνα και  έχει σκοπό να επιτύχει μια σημαντική αύξηση στην περιεκτικότητα γλυκογόνου στο συκώτι και τους μύες, με στόχο την καθυστέρηση της εμφάνισης της κόπωσης. Αν πρόκειται να λάβετε μέρος  σε αγώνα με διάρκεια μέχρι περίπου μια ώρα η διατροφή σας πρέπει να είναι ισορροπημένη τις προηγούμενες ημέρες και να περιλαμβάνει υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και λίγα λίπη.

Η πρόσληψη υδατανθράκων κατά τις τρεις τελευταίες μέρες πριν τον αγώνα θα πρέπει να είναι της τάξης του 70% της συνολικής ενεργειακής πρόσληψης και η προπόνησή σας δε θα πρέπει να ξεπερνά τα 20 λεπτά. 

Η πολύ πλούσια δίαιτα σε υδατάνθρακες (8-10 γρ/ Kg) πρέπει να περιλαμβάνει άμυλο και δημητριακά (π.χ. ψωμί, ρύζι, μακαρόνια, καλαμπόκι, δημητριακά πρωινού ), φρούτα,  χυμούς, και γαλακτοκομικά.

Αν ο αγώνας πρόκειται να διαρκέσει 15-30 λεπτά, το σώμα μπορεί να ανταπεξέλθει με τα διαθέσιμα ενεργειακά αποθέματα σε σάκχαρα. Επίσης, σε αγώνες τόσο μικρής διάρκειας  η τροφοδοσία σε υδατάνθρακες μέσα στον αγώνα δεν πρόκειται να προσφέρει κάποια αξιοσημείωτη βοήθεια στην αθλητική απόδοση.

Υπόδειγμα Διαιτολογίου 2750 Κcal (CHO :73%,Pr:13% ,Fat15% )

 Πρωινό: 1 ποτήρι γάλα 1,5% + 1 κούπα δημητριακά πρωινού + 1 μέτρια μπανάνα

 Δεκατιανό: 2 φέτες ψωμί ολικής άλεσης + 1 κ.σ. μέλι + 1 ποτήρι χυμός πορτοκάλι

 Μεσημεριανό: 2 ½ κούπες μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα + 90 γρ κοτόπουλο στήθος χωρίς πέτσα ή ψάρι  + 1 ποτήρι χυμός πορτοκάλι + 1 1 /2 κούπα βραστή σαλάτα  + 1 κ.σ. ελαιόλαδο

 Απογευματινό: Γιαούρτι 2%  + ½ κούπα δημητριακά πρωινού + 1 κ.σ. μέλι + χυμός

 Βραδινό: Ρύζι + 2 φέτες ψωμί ολικής άλεσης + 1 κ.σ. ελαιόλαδο + 2 φρούτα

 Η διατροφή πριν τον αγώνα

Ο στόχος του γεύματος πριν τον αγώνα είναι η φόρτιση των μυών και του ήπατος, η ενυδάτωση του οργανισμού και η ισορροπία των ηλεκτρολυτών.

Πιο συγκεκριμένα, τα γεύματα πριν τον αγώνα θα πρέπει :

-να παρέχουν επαρκείς ποσότητες υγρών για την διατήρηση της ενυδάτωσης

-να είναι χαμηλά σε λιπαρά  και φυτικές ίνες για την διευκόλυνση της γαστρικής κένωσης και την ελάττωση της γαστρεντερικής δυσφορίας

-να περιέχουν μέτρια ποσότητα πρωτεΐνης

-να είναι πλούσια σε υδατάνθρακες για την διατήρηση των επίπεδων γλυκόζης και την μέγιστη αποθήκευση γλυκογόνου

-τα τρόφιμα να είναι γνώριμα στον αθλητή

Ένα γεύμα σε στερεή μορφή (π.χ. μακαρόνια ή πατάτες και κρέας) θα πρέπει να καταναλώνεται περίπου 3 ή 4 ώρες πριν την άσκηση, για να υπάρχει χρόνος για πέψη πριν τον αγώνα. Το γεύμα αυτό θα πρέπει να είναι πλούσιο σε σύνθετους υδατάνθρακες και χαμηλό σε λίπη και πρωτεΐνες. Η κατανάλωση 200-300 γρ. υδατάνθρακα πριν τον αγώνα, έχει αποδειχτεί ότι ενισχύει την απόδοση των αθλητών. 

Ιδιαίτερα προσεχτικοί θα πρέπει να είναι οι αθλητές αντοχής με την κατανάλωση αλκοόλ και καφεΐνης.  Έχει παρατηρηθεί ότι 8 στους 10 αθλητές έχουν αύξηση της απόδοσής τους με την κατανάλωση καφέ 1 ώρα πριν τον αγώνα, ενώ 2 στους 10 δεν επηρεάζονται καθόλου ή έχουν μείωση της απόδοσής τους λόγω εκνευρισμού. Από την άλλη πλευρά, η  αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ μέχρι και ένα 24ωρο πριν τον αγώνα οδηγεί σε αφυδάτωση του αθλητή και συνεπώς σε μειωμένη απόδοση.

Όσον αφορά την ενυδάτωση του οργανισμού , οι αθλητές πρέπει να καταναλώνουν υγρά με αργό ρυθμό  (5-7 ml/kg) τουλάχιστον 4 ώρες πριν την έναρξη της άσκησης. Η ποσότητα των υγρών θα πρέπει να αυξηθεί  κατά 3-5 ml/kg, 2 ώρες πριν τον αγώνα σε περίπτωση που το άτομο δεν παράγει ούρα  ή τα ούρα  είναι σκουρόχρωμα.

Η ποσότητα και η ώρα κατανάλωσης του γεύματος πρέπει να μην αφήνει τους αθλητές με το αίσθημα της πείνας, ούτε να δυσκολεύει την πέψη των τροφών.

Όταν ο αγώνας είναι πρωί οι καλύτερες επιλογές είναι:

  τσάι με 2 φέτες ψωμί ή αντίστοιχα φρυγανιές και λίγη γαλοπούλα ή τυρί

  μια αθλητική μπάρα και λίγο αθλητικό ποτό

  1 φλ. ρύζι και λίγη γαλοπούλα

        ή

  1 φλιτζάνι άπαχο γάλα με 50γρ. δημητριακά πρωινού (corn flakes)

  2 φέτες άσπρο ψωμί με 2 κ.γ. μέλι ή ταχίνι

1 ώρα πριν τον αγώνα: 1 φλιτζάνι χυμό πορτοκάλι ή 1 ώριμο φρούτο

Όταν ο αγώνας είναι απόγευμα οι καλύτερες επιλογές είναι:

  60γρ. Ψάρι ή κοτόπουλο  βραστό ή ψητό

  200γρ ρύζι βρασμένο

  200γρ. σαλάτα  με 1 κ.σ λάδι

  2 φέτες άσπρο ψωμί

1 ώρα πριν τον αγώνα: 1 μπανάνα

Όταν ο αγώνας είναι βράδυ οι καλύτερες επιλογές είναι:

  200γρ. μακαρόνια με 50γρ. σάλτσα ντομάτα

  50 γρ. τυρί με χαμηλά λιπαρά

  2 φέτες άσπρο ψωμί

1 ώρα πριν τον αγώνα: 1 μπανάνα

Η διατροφή κατά την διάρκεια του αγώνα

Ο στόχος της κατανάλωσης τροφής ή ποτού κατά την διάρκεια του αγώνα είναι η καθυστέρηση της κόπωσης, η επαρκής κατανάλωση υγρών για την αποφυγή αφυδάτωσης και η τροφοδότηση του οργανισμού με ενέργεια. Όταν ο αγώνας διαρκεί 20-40 λεπτά ο αθλούμενος θα καταναλώσει υγρά  με αργό ρυθμό, μόνο αν το έχει πολύ ανάγκη κι αν οι καιρικές συνθήκες το επιβάλλουν για να αναπληρώσει τα στοιχεία που χάνονται μέσω της εφίδρωσης. Η κατανάλωση τροφής δεν είναι απαραίτητη. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για αγώνες που διαρκούν περισσότερο.

Για αγώνες που διαρκούν λιγότερο από 1 ώρα συστήνεται μόνο η λήψη νερού. Σε αγώνες μεγαλύτερης διάρκειας καλές επιλογές είναι τα ισοτονικά ποτά, τα αθλητικά gel και συνιστάται η κατανάλωση αλμυρών σνακ για αποφυγή της υπονατριαιμίας.

Η διατροφή μετά τον αγώνα

Ο κύριος σκοπός του γεύματος μετά τον αγώνα είναι η γρήγορη και πλήρης αποκατάσταση των ηλεκτρολυτών, του ηπατικού και μυϊκού  γλυκογόνου καθώς και των μυϊκών ινών που έχουν καταστραφεί.

 Μετά την άσκηση η πρόσληψη υγρών πρέπει να καλύψει τις απώλειες μέσω της εφίδρωσης περίπου 450 με 680 ml υγρών για κάθε 0,5 κιλό αλλαγής βάρους που χάθηκε κατά την άσκηση. Επίσης, καταναλώνοντας αθλητικά ισοτονικά ποτά με νάτριο ή  αλμυρά σνακ, επιτυγχάνεται  η αποκατάσταση των υγρών και των ηλεκτρολυτών. Επιπλέον, καλό είναι  να αποφεύγονται ροφήματα με καφεΐνη και αλκοόλ καθώς έχουν διουρητική δράση.

Εκτός από την αποκατάσταση των ηλεκτρολυτών σημαντική είναι και η αναπλήρωση του γλυκογόνου η οποία επιτυγχάνεται με την κατανάλωση τροφίμων πλούσια σε υδατάνθρακες (1,0-1.5 γρ υδατάνθρακες ανά κιλό σωματικού βάρους) υψηλού γλυκαιμικού δείκτη όπως ψωμί, μακαρόνια, πατάτες ,μπανάνα  για τα πρώτα 30 λεπτά μετά τον αγώνα  και κάθε 2 ώρες για τις επόμενες έξι ώρες.  Επιπλέον, η προσθήκη πρωτεΐνης βοηθά στην αποκατάσταση των φθορών των ιστών. 

Επομένως η πιο σωστή επιλογή γεύματος του αθλητή μετά τον αγώνα είναι η κατανάλωση μεικτού γεύματος. Μια πολύ καλή επιλογή γεύματος αμέσως μετά τον αγώνα είναι το σοκολατούχο γάλα ή το γιαούρτι με δημητριακά πρωινού και μέλι ή φρούτο. Τα φρούτα είναι μια πολύ καλή επιλογή για μετά τον αγώνα καθώς είναι πλούσια σε νερό αλλά και αντιοξειδωτικές βιταμίνες που θα βοηθήσουν στην επιτάχυνση της ανάνηψης. Σε λιγότερο από μια ώρα μετά τον αγώνα ένας  αθλητής θα  μπορούσε να καταναλώσει:

  200γρ. πατάτες + καρότα + 50γρ. σάλτσα ντομάτας

  90γρ. κοτόπουλο ψητό (χωρίς πέτσα)

  250γρ. σαλάτα

  250 ml φυσικό χυμό πορτοκάλι

  2  φέτες άσπρο ψωμί

  2 μπανάνες ώριμες

Εύα Μακρή, ΜSc

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

Πτυχιούχος Φυσικής Αγωγής

Read More